Planowanie leczenia ortodontycznego obejmuje nie tylko ocenę ustawienia zębów, niemniej jednak też określenie, w jaki sposób można zyskać zaplanowane przesunięcia. Jedną z dostępnych metod są zdejmowane nakładki zrealizowane z przezroczystego tworzywa. Określenie niewidoczny aparat na zęby odnosi się właśnie do rozwiązania, które ze względu na materiał i konstrukcję jest mniej widoczne niż klasyczne aparaty z zamkami.
Nakładka jest dopasowana do obowiązującego kształtu łuku zębowego, a kolejne jej wersje mogą stopniowo przekształcać położenie wybranych zębów. W praktyce ważne jest to, że oczywiście nie każdy przypadek wygląda analogicznie. Przy niedużych zmianach sposób prowadzenia leczenia może być inny niż przy bardziej złożonych wadach zgryzu, a o sposobności wykorzystania dokładnie określonej metody decyduje ocena przeprowadzona przed rozpoczęciem korekcji. Znaczenie mają również wcześniejsze leczenie stomatologiczne, stan dziąseł i zębów oraz zakres planowanych przemieszczeń.
Na sposób funkcjonowania z nakładkami wpływa głównie ich zdejmowany charakter. W przeciwieństwie do elementów przyklejonych do zębów można je wyjmować na czas posiłków i czynności związanych z higieną jamy ustnej. Równocześnie oznacza to konieczność pamiętania o ponownym założeniu aparatu. Zdarza się, że na początku użytkownik musi wypracować własny sposób przechowywania nakładek podczas jedzenia oprócz domem, ponieważ pozostawienie ich w serwetce albo przypadkowym miejscu łatwo prowadzi do zgubienia. Przezroczysty aparat na zęby wymaga też utrzymywania odpowiedniej higieny. Na powierzchni tworzywa może akumulować się osad, w szczególności gdy nakładka jest czyszczona nieregularnie. Nie bez znaczenia jest również to, co znajduje się na zębach przed jej ponownym założeniem. Resztki jedzenia zamknięte pomiędzy zębami a tworzywem pozostają w bezpośrednim kontakcie z powierzchnią zębów przez dłuższy czas, dlatego codzienna higiena stanowi stały element użytkowania.
Istotną kwestią pozostaje regularność noszenia. Nakładki są projektowane dla określonych etapów, zatem ich działanie jest związane z w pewnych przypadkach, przez jaki pozostają na zębach. Sam fakt posiadania całego zestawu nie wystarcza, jeśli poszczególne elementy są używane w sposób odbiegający od ustalonego planu. Podczas leczenia może pojawić się sytuacja, w której kolejna nakładka nie przylega tak, jak oczekiwano. Przyczyną może być w głównej mierze niewystarczające noszenie poprzedniej nakładki lub różnica wśród zaplanowanym a rzeczywistym ruchem zębów. W takiej sytuacji samodzielne przechodzenie do następnego etapu nie jest właściwym sposobem postępowania. Potrzebna może być kontrola i ponowna ocena sytuacji. Warto też uwzględnić, że nakładki nie są wyjściem pozbawionym ograniczeń. Nie wszystkie ruchy zębów można zaplanować i przeprowadzić w taki sam sposób, dlatego w niektórych przypadkach konieczne jest przeznaczenie innej techniki albo dodatkowych elementów wspomagających leczenie.
Zmienia się również podejście do okresu po zakończeniu aktywnego przesuwania zębów. Ich nowe położenie wymaga czasu, aby tkanki otaczające korzenie mogły dopasować się do zachodzących przeróbek. Z tego powodu po zakończeniu właściwej korekcji wykorzystuje się retencję, czyli postępowanie mające ograniczyć ryzyko ponownego przemieszczania się zębów. Może ona wykorzystywać zdejmowane nakładki retencyjne albo inne rozwiązania, zależnie od konkretnego przypadku. Czas stosowania retencji nie powinien być traktowany jako stała wartość wspólna dla wszystkich osób, ponieważ wpływ na decyzję mają między innymi rodzaj wady, zakres przeprowadzonych modyfikacji i indywidualna ocena ortodontyczna. W zwykłym użytkowaniu ważne pozostaje także obserwowanie stanu nakładek. Pęknięcia, odkształcenia czy utrata szczegółu mogą zmodyfikować sposób jego przylegania, a tym samym wymagać sprawdzenia, czy można nadal korzystać z niego w zgodzie z wcześniejszym planem.
Sprawdź tutaj: aparat aligner Kraków.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]